ETIM voor de handel, STABU2 voor de voorschrijver en nieuwe eisen vanuit Europa. Soms lijkt het alsof je productdata vooral voor anderen beheert.
Maar al die partijen vragen uiteindelijk naar kennis die bij jou als fabrikant begint. Heb je die kennis goed georganiseerd, dan heb je daar vooral zelf profijt van.
Peter schreef er een kennisartikel over, hier de (iets) ingekorte versie.
ETIM, DICO, STABU2, RAW, DPP. Voor een bouwfabrikant zijn het verschillende manieren waarop de buitenwereld iets met jouw productinformatie wil. De handel vraagt om gestructureerde data, een voorschrijver wil een bruikbare bestektekst en wetgeving stelt weer andere eisen.
Het voelt al snel als extra werk. Toch bedenken die standaarden de informatie niet. STABU2 weet niet welke producten samen een goede oplossing vormen. ETIM vertelt niet hoe jouw product verwerkt moet worden.
Die kennis zit bij jou.
In de praktijk staat productkennis vaak verspreid. Artikelgegevens in het ERP, teksten en afbeeldingen bij marketing, technische documentatie bij collega’s en bestekteksten weer ergens anders.
Dat merk je vooral als er iets verandert. Dan moet dezelfde wijziging ineens op meerdere plekken worden verwerkt.
Een website, productblad, bestektekst, configurator of gegevenslevering vraagt misschien om een andere vorm, maar gebruikt voor een belangrijk deel dezelfde onderliggende product- en toepassingskennis. Juist daarom loont het om die bron goed te organiseren.
Een PIM kan daarbij helpen, maar is niet het vertrekpunt. De belangrijkste vraag is veel eenvoudiger: waar staat jullie productkennis en hoeveel moeite kost het om het juiste antwoord te vinden?
Een verzoek om ETIM-data, het actualiseren van een STABU2-bestekservice of nieuwe wetgeving kan blootleggen dat bepaalde informatie intern niet zo goed georganiseerd is als gedacht.
Daar gaat ons nieuwe kennisartikel over. Niet over nóg een standaard waaraan je moet voldoen, maar over de vraag wat je zelf aan goed georganiseerde productdata hebt.
