Wie de controle over productdata verliest, vergroot zijn risico.
Regelgeving wordt strenger, aansprakelijkheid neemt toe en transparantie is geen keuze meer. Productinformatie is daarmee geen marketingbijzaak, maar een strategisch bedrijfsmiddel. Fabrikanten die hun data verspreid beheren of uit handen geven aan externe platforms, leveren ongemerkt regie in. Dat vergroot de kans op fouten, claims en afhankelijkheid.
Productdata vertegenwoordigt directe waarde. Niet alleen voor voorschrijvers, afnemers en toezichthouders, maar ook voor de fabrikant zelf. Correcte productinformatie bepaalt of producten veilig worden toegepast, of alternatieven verantwoord zijn en of prestaties aantoonbaar kloppen.
In de praktijk staat productinformatie vaak verspreid over Excelbestanden, losse systemen en externe portals. Dat maakt het lastig om overzicht te houden, versies te beheren en aan te tonen welke informatie op welk moment geldig was. Die versnippering vergroot het risico op fouten en vertraging.
Externe platforms kunnen waardevol zijn, maar alleen als ze worden gevoed vanuit een eigen, centrale datastructuur. Zonder die basis ontstaat afhankelijkheid. Data raakt los van de bron, is niet altijd actueel en vaak niet herleidbaar.
Losstaande datasets leveren geen rendement op. Sterker nog, ze vergroten het risico op verkeerde toepassingen, reputatieschade en aansprakelijkheidskwesties. Wie betaalt voor toegang tot zijn eigen productinformatie, is feitelijk de regie al kwijt.
Fabrikanten die hun productdata zelf beheren in een gestandaardiseerd, machineleesbaar datamodel, creëren flexibiliteit in plaats van afhankelijkheid. Dat betekent onder andere:
Met strengere wetgeving en toenemende eisen rondom digitale dossiervorming is dit geen IT-keuze, maar een strategische beslissing.
